„I pomyśl, Jacku dodał Dick Sand że pani wielorybowa nie musi tracić czasu na oczyszczanie tych skorupiaków, jak ty to robisz,
kiedy jesz krewetki.
A trzeba wiedzieć rzekł kapitan Hull że wtedy właśnie, gdy ogromny żarłok zajmuje się jedzeniem, najłatwiej się do niego zbliżyć bez obudzenia jego czujności. Jest to sprzyjająca chwila dla harpunnika.
W tym momencie, jak gdyby dla potwierdzenia wywodów kapitana Hulla, z dzioba statku rozległ się głos marynarza
Wieloryb za lewą burtą! Kapitan Hull drgnął.
Wieloryb! krzyknął.
Pchnięty namiętnością łowcy, pośpieszył na dziób. Pani Weldon, Jack, Dick Sand i nawet kuzyn Benedykt natychmiast za nim podążyli.
Istotnie, w odległości czterech mil pod wiatr pewne wzburzenie wody wskazywało, że potężny ssak porusza się wśród czerwonych fal. Wszyscy zgodzili się na to jednogłośnie. Jednakże odległość była jeszcze zbyt wielka, aby można było rozpoznać, do jakiego gatunku należał wieloryb.
Czy był to wieloryb właściwy, szczególnie poszukiwany przez rybaków mórz północnych Ssaki te nie mają płetwy grzbietowej, pokryte są grubą warstwą tłuszczu i osiągają długość osiemdziesięciu stóp, gdy tymczasem przeciętny wieloryb nie przekracza sześćdziesięciu stóp, chociaż i taki olbrzym dostarcza około stu baryłek tranu.“(12)