„Jeśli chodzi o rodzaj wyroków, to kodeks austriacki przewidywał wyrok zasądzający, wyrok uniewinniający oraz uchylenie inkwizycji „wobec niedostatku prawnych dowodów". Ordynacja pruska przewidywała wyrok skazujący na karę zwyczajną lub — gdy zachodziły jedynie poszlaki — na karę nadzwyczajną, dalej wyrok uniewinniający, gdy niewinność oskarżonego została ustalona oraz wyrok uniewinniający wobec braku dowodów; w ostatnim przypadku postępowanie mogło być wznowione, jeśli wyszły na jaw nowe dowody winy. Wreszcie wyrok mógł opiewać na tymczasowe zwolnienie (absolutio ab instantia), jeżeli sprawa nie mogła być wyjaśniona oraz jeżeli podejrzany nie zdołał odeprzeć istniejących przeciw niemu zarzutów. Tymczasowe zwolnienie łączyło się z oddaniem zwolnionego pod dozór policyjny.
Obie kodyfikacje zawierały nakaz, by wyrok był wydany przez kolegium sędziowskie, a nie przez jednostkowego sędziego. W myśl postanowień obu tych kodyfikacji wyroki miały być w zasadzie zatwierdzane przez wyższą instancję lub (jak to przewidywała ordynacja pruska) w pewnych przypadkach przez departament (wydział) kryminalny ministerstwa sprawiedliwości.
Obie kodyfikacje dopuszczały w ograniczonym zakresie środki prawne przeciw wyrokowi w formie odwołania (rekursu). Ordynacja pruska zalicza do prawnych środków obrony również wszelką prośbę złagodzenia lub darowania kary. Kodeks austriacki wyraźnie zabraniał w razie wniesienia rekursu stosowania przez wyższą instancję reformatio in peius, tj. zaostrzenia kary wydanej przez sąd względnie władze administracyjne niższej instancji.“(14)