„Wraz z. rozwojem uczucia wzrośnie cesarska ciekawość tego wszystkiego, czym żyje i otacza się Katarzyna, domaga się więc od niej coraz to dłuższych i bardziej szczegółowych listów.
Franciszek Józef staje się bardziej pewny siebie nie tylko w zalotach, ale także wobec swej rodziny, dworu, a nawet plotkarskiego miasta. Cesarzowa zachowuje lojalność, jej niczym nie zmącony spokój onieśmiela donosicieli. Podczas promenadowych spotkań uprzejmie odpowiada na uniżone, etykietalne ukłony aktorki. Elżbieta nie. wychodzi z. cienia. Wygląda na to, że Franzi ciągle jeszcze nie utracił jej zaufania. A może przemawiała milczeniem To przecież Heine powiedział w pięknym wierszu do Mouche
Bezgłośny dialog, weń trudno wierzyć. Jak w delikatny cień milczącej mowy...
Wkrótce otoczenie przywykło do tego, że gdy majestat odpoczywał w Schónbrunn, patii Schratt mieszkała w willi w pobliskim Hitzingu, a gdy para cesarska znalazła się w Lainz, gdzie Sissi posiadała bliski sercu pałacyk, w tej samej miejscowości pojawiała się „łaskawa pani", która otrzymywała tam luksusowe schronisko. Dla niej zarezerwowana została też wspomniana willa „Felicitas" w Bad Ischl.
Znalazł się w końcu azyl i w samym Wiedniu dom przy cichej Gloriettegasse. Cesarz miał teraz dokąd uciec ze swego pałacu. I co ważniejsze znalazł tam także swoje mieszczańskie gniazdko. Jeżeli myślał o wiedeńskiej Gcmutlichkeit, to właśnie tam ją odnajdywał. W listach pojawiają się często bardzo znamienne zwroty w rodzaju „tęsknię bardziej, niż to u mnie w zwyczaju za kochaną, cichą Gloriette Gasse"(list z Gódólló), „dziękuję za Pani dobroć i wyrozumiałość w tym pięknym okresie Gloriette Gasse i willi w Lainz" (list z Gastein), „gdybyśmy mogli w tej chwili znaleźć się razem w tym kochanym pokoju przy Gloriette Gasse, to znaczy ja dzięki Pani dobroci leżałbym we wspaniałym fotelu i paplalibyśmy wspólnie, co za rozkosz!" (list z Ofen).“(7)